Boekentip • Heb jij mijn stippen? • Een hartsverhaal over jezelf zijn

Een boek dat gegroeid is uit ervaring

Auteur en illustrator Isabella Heart werkt al jarenlang met kinderen. Ze blijft zich verdiepen in verschillende levensvisies en stromingen, van sjamanisme tot antroposofie en boeddhisme. Die ervaringen vormen haar blik op de kinderlijke ziel: ontvankelijk, gevoelig, wijs van nature, en tegelijk kwetsbaar in een wereld vol prikkels.

“Kinderen dragen nog een herinnering aan iets groters,” zegt Isabella. “Ze leven dicht bij verwondering, intuïtie en eenvoud. In mijn boek wilde ik die natuurlijke verbinding eren en versterken.”

Het boek is ontstaan uit een diep persoonlijk proces van rouw en transformatie, maar draagt tegelijk een universele boodschap: wie zijn stippen kwijt is, zijn vreugde, zijn vertrouwen, zijn licht, kan ze terugvinden, stap voor stap.

De kracht van taal, ritme en herhaling

De tekst van Heb jij mijn stippen? is bewust in rijm geschreven. Niet omwille van speelsheid alleen, maar omdat rijm en ritme een helende werking hebben voor jonge kinderen. Herhaling biedt veiligheid en structuur; het creëert een cadans waarin taal zich nestelt, en waarin het kind zich kan ontspannen.

“Ik wilde dat de woorden konden zingen,” legt Isabella Heart uit. “Ritme maakt taal voelbaar. Een kleuter begrijpt nog niet elk woord, maar voelt wel de klank, de adem, de herhaling. Dat is de bedding waarin taal rijpt.”

De keuze voor eenvoud en herhaling sluit ook aan bij inzichten uit antroposofie: jonge kinderen beleven de wereld nog niet via concepten, maar via zintuigen en ritme. Door de woorden zorgvuldig te wikken, ontstaat er rust in plaats van overprikkeling.

Kleuren die ademen

De illustraties in Heb jij mijn stippen? dragen dezelfde intentie: ruimte, zachtheid en gevoelsdiepte. Geen drukke prenten of overvolle achtergronden, maar stille beelden met vloeiende overgangen. Elk blad ademt. De kleuren zijn bewust gekozen, van zachte aardetinten tot warm rood, om het kind in zijn gevoelswereld aan te spreken, niet enkel visueel, maar ook energetisch.

“In onze wereld is er al zo veel visuele drukte,” zegt Isabella. “Ik wilde prenten maken waar een kind even in kan rusten. Waar ogen kunnen landen, zonder overspoeld te worden.”

De overgangen tussen de pagina’s zijn subtiel: geen harde breuken, maar natuurlijke verschuivingen die het verhaal laten stromen, zoals een ademhaling. Ook dat ritme nodigt uit tot verstilling en concentratie, kwaliteiten die vandaag zeldzaam maar zo kostbaar zijn.

Een universele boodschap

Onder de laag van kleur en rijm ligt een boodschap die iedereen herkent: we verliezen soms onze stippen, de delen van onszelf die licht geven. Voor kinderen gaat dat over vertrouwen, zelfwaarde, en het gevoel dat ze mogen zijn wie ze zijn. Voor volwassenen raakt het aan thema’s als authenticiteit en zelfherstel.

“Kinderen weten nog intuïtief wie ze zijn,” zegt Isabella. “Maar onderweg leren ze zich aanpassen. Ze raken stukjes van zichzelf kwijt, vaak zonder het te beseffen. Dit boek wil hen, en hun ouders, herinneren aan dat innerlijke licht dat nooit echt verdwijnt.”

Die universele laag maakt van Heb jij mijn stippen? meer dan een kinderboek: het is een klein spiritueel werkje dat jong en oud herinnert aan de eenvoud van zijn.

Het eerste kinderboek bij Bloom

Voor Bloom Uitgeverij is Heb jij mijn stippen? een bijzondere mijlpaal: het eerste kinderboek dat binnen hun fonds verschijnt. Dat is geen toeval, het past perfect binnen Bloom's missie om bewustzijn, schoonheid en zingeving te brengen in het dagelijks leven. Dit boek ademt precies dat: eenvoud met diepte, lichtheid met betekenis.

“Ik wilde een verhaal brengen dat kinderen écht voelen, maar waar volwassenen stil van worden,” zegt Isabella glimlachend. “Een boek dat je niet uitleest, maar meedraagt.”

Meer dan een verhaal

In een tijd waarin de kinderwereld vaak overspoeld wordt door geluid, schermen en snelheid, herinnert Heb jij mijn stippen? ons eraan dat groei en heling gebeuren in stilte, in verbinding, in verwondering. Het is een boek dat kinderen mag laten ademen, lachen, mijmeren, én dat ouders zacht herinnert aan wat ooit vanzelfsprekend was: de taal van het hart.