Home

Overige

Mijn account

Wat als... we het anders doen?

Column
Judith Lamboo
14/08/2019
Column Judith Lamboo: verandering

Judith Lamboo is altijd al geboeid door de mens en deze maatschappij, daarover deelt ze graag al schrijvend haar gedachten en gevoelens. Om vanzelfsprekendheden in vraag te stellen, om haar visies op een vreugdevol leven te delen.

Judith Lamboo column Bloom web

Terwijl ik buiten de kippen in onze tuin zie scharrelen, ben ik blij om de vrijheid die ze voelen. Altijd opgesloten in hun hok. Bij mooi weer springen ze op en neer als ze mij zien, in de hoop dat het vandaag weer een open-tuindag is. Ik zie hoe ze steeds bij elkaar blijven. Punkie is de grootste avonturier. Hij komt binnen in huis de kattenbrokjes opeten, een echte rebel. Dan hebben we Wittie. Zij is de echte ‘stresskip’ in de puurste zin van het woord, maar legt ook de meeste eieren. Een tijdje fungeerde ze al de leider van de groep. Maar toen nam Punkie het van haar over. Zonder zich zorgen te maken, mag zij nu het eerste eten pakken. Of beter gezegd, dat dwingt ze gewoon af. Met elkaar slapen ze in de boom die in het kippenhok staat. Iedere avond vechten ze opnieuw wie waar zit. Het is een vermakelijk schouwspel om te bekijken. En ik mijmer, terwijl ik de tuin inkijk. Want vorige week voelde ik me zo opgesloten en ontevreden in mijn leven. En nu is dat weg. Ik voel vanbinnen de ruimte, het plezier, de vreugde. Dat wat ik de laatste tijd zo moeilijk vond. Het lag aan mijn partner, mijn werk.. mijn onvervulde wens om moeder te zijn. En nu, vandaag, ben ik tevreden. Hoe kan dit precies?

It takes a village

Het wonderlijke aan dit verhaal is dat er feitelijk niks, maar dan ook helemaal niks in mijn leven is veranderd. Behalve dat ik nu een andere toekomst voor ogen heb, eentje die ik vorige week nog niet zag. Ik zie nu kansen, vreugde en blijdschap. Ik zie mezelf samenwonen met andere gelijkgestemden vrienden in een huis. Het concept van huisje, boompje, beestje is altijd wat lastig voor mij geweest. Ik heb het geprobeerd. Het kan mij niet bekoren, weet je waarom? Osho, een wijze goeroe uit India, misschien ken je hem, vertelde ooit dat wij in het Westen zo ongelukkig zijn, omdat we denken dat we iets tekortkomen. En dat klopt, zo beaamde hij. We leven in sociaal geïsoleerde huizen met slechts één mama, een papa en de kinderen. Hoe kunnen deze mama en papa ooit samen alle rollen vervullen die een gezond kind nodig heeft in de opvoeding? Dat kan niet. Want er moet ook gewerkt worden, brood op de plank gebracht worden, met de kinderen gespeeld worden... En dan nog eens proberen om geduldig, kalm en vriendelijk te zijn tijdens het opvoeden. Dat lukt niet. Omdat onze maatschappij volgens hem niet goed ineensteekt. In het Oosten weet een kind precies naar wie toe te gaan voor een snoepje, een goede babbel, een knuffel, wijze raad of om fijn mee te spelen. Want ze dragen elkaar. It really takes a village. Bij ons moeten ouders al die rollen tegelijk vervullen, een onmogelijke taak. En zo groeien kinderen op met een tekort. En dat tekort wordt dan weer doorgegeven aan hun kinderen. Een vicieuze cirkel, zo blijkt.

Het 'normale leven'

”Wat als ik stop met de manier van leven die we hier in het Westen kennen?”

Deze man is nu al een tijdje overleden, maar zijn woorden staan gegrift in mijn geheugen. De logica ervan greep me toen aan en fungeert nog steeds als een drijfveer in mijn bestaan. Wat als ik stop met de manier van leven die we hier in het Westen kennen? Wat als ik ga samenwonen met een toffe bende mensen? Zodat we elkaar kunnen inspireren, ondersteunen. Met elkaar groeien en lachen. Als één grote familie. Dan is er altijd beweging en stroomt het leven. Ja, ik heb het een keer geprobeerd: in een community wonen. Een half jaartje, en toen werd ik verliefd op mijn man. En zo verliet ik deze plek en trok terug naar het ‘normale’ leven. Als ik heel, heel eerlijk ben met mezelf, voelt dit best benauwd aan. Ik voelde me opgesloten. Steeds met elkaar. Grote verwachtingen in de relatie omdat mijn partner nu alle rollen moest vervullen die ik ‘nodig’ had. En andersom. Dat ging niet goed. Ik miste mensen om mij heen, als basis. En niet enkel als een uitstapje wanneer de agenda’s het toelaten.

Nood aan levenswijsheid

Auteur Neale Donald Walsch schrijft in zijn derde boek over de hoger geëvolueerde maatschappijen. In gesprek met God wordt duidelijk hoe de zeer bewuste wezens daar met elkaar samenleven, nog zoiets dat ik maar niet kan vergeten. De kinderen worden daar opgevoed door de ouderen. Want de biologische ouders zijn vaak nog te jong en onervaren om de kinderen een juiste opvoeding mee te geven. De jonge ouders zijn vrij om in het gezelschap van de kinderen te vertoeven wanneer ze dat willen. Hun leeftijd en energiepeil vraagt om er vaker op uit te kunnen trekken. Terwijl de ouderen meer rust, tijd en geduld hebben om de kinderen te leren over het leven op basis van hun levenswijsheid.

Column verandering quote Neale Donald Walsch comfortzone Bloom web

Het barst in mijn persoonlijke leven en in de media van getuigenissen van ouders die een enorme hoeveelheid aan drukte ervaren om in hun eentje, misschien in de meeste gunstige gevallen met twee, het huishouden goed te laten draaien. Ik kan me dat inbeelden. En tegelijk lijkt het me ook heel ongezond. Dat vader en moeder allebei moeten werken, geld verdienen, opvoeden en de dagelijkse taken op zich nemen. Hoe kan dit nu fijn zijn? Of hebben we inmiddels massaal geaccepteerd dat het normaal is dat dit niet aangenaam is. Dat het normaal is dat dit leven zo is ingericht dat we het altijd druk hebben en druk voelen omdat er weinig tot geen vangnet is. Met een beetje geluk zijn er de opa en oma, of vrienden die zo af en toe willen inspringen.

Teamwork makes dreamwork

Mijn vragen gaan over samenwerken. Wat als we er meer voor elkaar zijn? Wat als je niet alle rollen tegelijk hoeft te vervullen? Te mooi om waar te zijn misschien. Kijk naar de structuren en regels bij werkgevers. Welke vrijheid krijg je? Welke ruimte heb je om je eigen leven in te richten zoals je dat graag doet?

Gelukkig stellen steeds meer mensen deze ‘normale’ situatie in vraag. Wat als we weer terug gaan naar het idee van kleine gemeenschappen die taken met elkaar verdelen? Waar het niet over bezit, eigendom, carrière en ‘ik’ gaat, maar eerder over ‘wij’.

Tot zover mijn mijmeringen die soms heel hard verlangen naar een samenleving die past bij de groei die wij als mens nu doormaken… En ik vraag me dan af hoe mijn leven er zou uitzien in een community. Ik zie mezelf schrijven, voor de kinderen in de community zorgen, met elkaar koken en eten. Een dolle bende. Met mensen, zoals jij en ik, die heel blij zijn om te ervaren dat het ook anders kan. En mijn man, die absoluut niet altijd bij mij in de buurt is, ‘s avonds met mij knus en tevreden het bed deelt.

Vond je dit een boeiend artikel en wil je meer artikelen?

Abonneer je nu en ontvang één jaar lang alle edities van Bloom. Bespaar €20 en geniet van de voordelen.

Reacties

Een account is verplicht om te reageren. Log in of registreer je nu

Inloggen / registreren

Wat anderen ook lezen

Spiritualiteit

In de spirituele spotlight - Gert Verhulst

Als spiritueel coach, paragnoste en psychosociaal therapeute is Wendy'Ann al jaren werkzaam in haar…

Lees meer
Voeding & Gezondheid

Boost je mentale gezondheid

Een veeleisende job, een druk gezin, files op de weg, examens of sportwedstrijden,… We krijgen…

Lees meer
Kaartleggen

Kaartleggen met de Gypsy Waarzegkaarten

De Gypsykaarten kennen een lange geschiedenis. Het zigeunervolk was dan ook uiterst gedreven in het…

Lees meer
Bloom november 2019

Word een Bloom’er

  • 11 edities van het Bloom-tijdschrift op jaarbasis

  • toegang tot alle leesartikelen uit het Bloom-tijdschrift + extra leesvoer

  • EXCLUSIEF! bereken en lees (on)beperkt persoonlijke geboortehoroscopen

  • kortingen op geselecteerde producten in de BloomShop

  • unieke themahoroscopen: je liefdeshoroscoop 2019, jaarhoroscoop 2019, ascendanthoroscoop 2019, je Chinese horoscoop 2019,...

  • onbeperkt gratis kaartleggen

Blijf altijd op de hoogte van onze laatste nieuwtjes!