Boekentip • Jezelf vergeven (voor alles) • Lisette Thooft

Stap 1: excuses aanbieden, en het zo mogelijk goed maken.

Maar vaak is er niks meer dat je kunt doen.

Stap 2: je fout helder benoemen.

Ik was egoïstisch, ik wilde mijn kind geen tijd geven die ik kon doorbrengen met een interessante man; ik werd gedreven door mijn hormonen. En ik was hypocriet, ik deed net of ik niet anders kon, omdat ik met iets belangrijks en spiritueels bezig was.

Stap 3: je fout zien in het licht van je menselijkheid.

Was ik de enige in de hele wereld die door lust gedreven werd? Nee… daar zit vrijwel iedereen mee, ruwweg tussen de puberteit en de middelbare leeftijd. En was ik de enige die zichzelf spiritueler voordeed dan ze was? Wat een vraag. Kijk maar om je heen, lees de krant, kijk naar het Journaal. Kortom: het was fout, maar wel menselijk wat ik deed.

Met schuldgevoel zet je jezelf eigenlijk op een soort troon. Je gaat ervan uit: ík had beter moeten weten, beter moeten zijn, ík mag geen fouten maken. Dus ik mag geen normaal mens zijn? Waarom niet? Wie ben ik dan wel? Daal af van die troon, weet dat je heel gewoon bent, dat je nou eenmaal fouten maakt. Ontspan daarin. Hoe meer je ontspant, hoe beter je kunt voelen.

Stap 4: voel de pijn.

Nu komt de belangrijkste stap. Je gaat ervoor zitten, je zet je hart open en je voelt de pijn. Je nodigt de pijn uit, in plaats van hem te verdringen of te ontkennen. Ik ging voelen hoe het is om een kind te zijn dat als enige van de hele groep geen trotse ouders bij zich heeft. Laat het je hart breken. Ga dan een laag dieper en voel óók je eigen pijn. Hoe moeilijk het is om graag goed te willen zijn en dat soms niet te kunnen. Leg je handen op je hart om je hart te helpen voelen, en voel, voel, voel, tot het echt goed te voelen is. Hou vol, zo lang mogelijk. Vroeg of laat komt het moment dat je aandacht afdwaalt en dan stop je.

Pijn heeft een slechte naam in onze cultuur. We willen alle pijn, fysieke en emotionele pijn meteen verdoven, of afleiding zoeken. Maar het systeem op Aarde is: door pijn worden we bewuster en liefdevoller wezens… als we de pijn toelaten. Pijn die je niet wilt voelen, maakt je harder, nerveuzer, afstandelijker. Je gaat automatisch je pijn op anderen projecteren. Maar pijn die je wel toelaat in je hart, maakt je beter, zachter en warmer. Je hart maakt namelijk van pijn compassie. Zelfcompassie, en compassie met andere mensen die net als jij ook fouten maken, domme dingen doen, anderen kwetsen en beschadigen. Nu ik deze pijn heb toegelaten, zal ik niet meer zo snel of zo hard oordelen over mensen die domme en egoïstische fouten maken met hun kinderen. Want ik weet dat ik dat zelf ook deed.

Stap 5: ga na of er iets in je getransformeerd is.

Heb je al een mildere blik gekregen op jezelf en je medemensen? Zo niet, herhaal dan vooral stap 4. Ga daarmee door tot je voelt dat je zachter en vergevingsgezinder bent geworden. Hoe vaker je deze stappen doorloopt, hoe minder schuld je zult voelen en hoe meer je kunt ontspannen.

De pijn gaat nooit meer weg, als het goed is. Pijn die je mag voelen van jezelf, waarin je kunt ontspannen, wordt een levend, heilig deel van je, een laag van onvoorwaardelijke liefde in je ziel. Waar pijn mag zijn, kan ook diepe vreugde zijn, en dankbaarheid, ontroering, liefde en verbinding met anderen.