Het boek dat zijn hart opende • Geert Kimpen over ‘Ik, Maria Magdalena’

Het begon al te schemeren en ik moest dringend een plek vinden om te slapen. Eerder gelaten boekte ik de enige beschikbare chambre d’hôtes in de buurt van Rennes-les-Château. Ik werd in de grote, zorgvuldig aangelegde rozentuin voor het landhuis ontvangen door een uiterst charmante vrouw, tezamen met haar dochter. De vrouw had zelfs iets aristocratisch …

‘Vanavond staat er paella op het menu’, zei de vrouw. Met zeevruchten. Om 19:30 uur wordt het diner geserveerd.’ ‘Eh, ik ben helaas allergisch voor zeevruchten’, reageerde ik verontschuldigend. Ik hoopte dat de vrouw wel een alternatief zou voorstellen, maar zei daarop: ‘Dat is inderdaad jammer, maar iets verderop in de straat vindt u een pizzeria; dan zal u daar vast iets naar uw gading vinden’.

‘Hoe gaat het met uw hart’, vroeg een oude, gebogen vrouw, geheel in het zwart gekleed, en met een zwarte hoofddoek over haar grijze haren, die plots voor me stond. ‘Doet het pijn?’ De hoteleigenaresse lachte verontschuldigend. ‘Laat deze mijnheer met rust, mama, hij heeft een lange rit achter de rug’, en loodste haar zachtjes weer naar het bloemperk waar ze de rozen snoeide.

‘Let u maar niet op haar’, zei ze stil met de rug afgewend naar de vrouw. ’Het is mijn moeder. Ze leeft niet meer in deze realiteit. Sinds de dood van mijn vader is ze snel achteruit gegaan. Ze kleedt zich altijd volledig in het zwart en zegt alleen maar rare dingen. Gelukkig houdt ze van tuinieren, en zo is ze de hele dag in de weer tussen de bloemen.’

De pizzeria bleek een afhaalpizzeria te zijn en zo zat ik uiteindelijk op het balkon van mijn gezellige familiesuite in het landhuis met een pizzadoos op mijn schoot, me zowat door god en iedereen verlaten gevoeld. Toen ik vervolgens ging slapen, hoorde ik de zachte stem van Maria Magdalena weer in mijn hoofd.

‘Ik wil met je praten over de verbinding tussen je hart en je geslacht. Je hebt dikwijls gedacht dat je geen hart had. Je begreep niet waar je geliefde het over had als ze je vroeg je hart te openen, het te voelen en er contact mee te maken. Het gebeurde wel eens en zij kon het ook voelen, maar jij was nog niet in staat om de liefde diep vanbinnen te voelen. Je kon wel de pijn ervaren. In liefdesverdriet vooral, in afgewezen worden, in woede, in eenzaamheid, … Maar dat herkende je niet als je hart. Je kon de zwaarte van je hart voelen, maar niet de lichtheid ervan. Daarom denken mannen maar al te vaak dat ze geen hart hebben, geen energetisch hart, omdat ze de overgave, liefde en zachtheid meestal pas ten volle voelen in de schoot van een vrouw, of bij de aanblik van hun kind. Bij vrouwen gebeurt meestal het omgekeerde. Daar gaat het hart eerst aan, en pas dan volgt de verbinding met hun geslacht. Dan voelen ze de stroom en tinteling in hun yoni. Pas dan ontstaat het verlangen om intiem te zijn. En wat mannen zoeken wanneer ze met een vrouw willen vrijen, is die hartstreling, maar meestal beseffen ze het niet eens. Ze denken dat het opwinding is, maar eigenlijk worden ze aangetrokken tot haar hart en willen via het ervaren van haar hart hun eigen hart weer voelen. Die intense connectie en verbondenheid.’

Ik wist meteen dat die vrouw gelijk had. Het kon toch niet waar zijn, dacht ik, dat ook deze oude, dementerende vrouw zo’n heldere boodschap voor me had. Ik voelde me ongemakkelijk in het water, terwijl zij me vanop de rand van het zwembad rustig en sereen toesprak. Ik trok me op uit het water, bedekte met mijn handen mijn geslacht, trok vlug mijn badjas aan, en ging toen naast haar zitten met mijn voeten in het water.

‘Je hart is een zon die in alle richtingen kan stralen. Een bron van liefde. Je kan de zon letterlijk voelen branden in je hart. Je kan haar stralen alle kanten uitsturen. Met je hart kan je alles en iedereen bereiken.’

Ik knikte instemmend. Ik was ontroerd door de woorden van deze hoogbejaarde vrouw. Het was allemaal waar wat ze zei. Dat deze vrouw precies dié dingen verwoordde die Michelle me ook had verteld, maar die ik niet kon aannemen omdat ze te dichtbij was.

‘Het meest waardevolle van het hart is, is dat het je wijsheid en waarheid is. Je hart weet altijd wat juist is, wat je nodig hebt, wat je wél en wat je vooral niét moet doen. Als je (opnieuw) contact met je hart maakt, kan je nooit meer verdwalen, geen verkeerde beslissingen meer nemen, je nooit meer inlaten met mensen die het niet goed voorhebben met jou. Je hart is je gids, je kompas en wijze raadgever. Ik hoop dat je bevrijd bent van de overtuiging dat je geen hart hebt. Je hart heeft veel verdriet moeten doorstaan, precies door die hardnekkige overtuiging.’

De oude vrouw gaf me een teken om mijn hoofd op haar schoot te leggen. Aarzelend deed ik dat. Het voelde alsof ik in de moederschoot lag. Ze streelde zacht en geruststellend met haar handen door mijn haren.

‘Het hart is niets zonder het bekken, en het bekken is niets zonder het hart. Ze zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Wanneer het hart stroomt, stroomt het bekken, en andersom. In die continue wisselwerking tussen hart en bekken ligt de bevrijding van het lijden. Daar heerst zachtheid, mildheid en intens geluk en verbondenheid met alles wat er is.’