De invloed van endometriose op mijn leven

Krioelend lig ik op de keukenvloer, niet wetend hoe ik de pijn moet verminderen. Pijnstillers helpen niet, yoga brengt kort verlichting, maar op dit moment weet ik niet eens hoe ik me van de keukenvloer naar mijn yoga mat zou moeten bewegen. Ik kan niet staan, want bij elke stap voel ik me zo zwak dat ik bang bent dat ik weer op de grond terecht kom. Kruipend sleep ik mezelf naar de bank, waar ik me verdoof met uren tv kijken. Series die me uit het hier en nu halen, naar een wereld waar deze pijn niet bestaat.

Als sinds mijn eerste menstruatie heb ik last van heftige menstruatiepijnen. Omdat mijn moeder precies weet wat ik ervaar gaan we samen naar de huisarts, vragend om een medicijn dat de pijn kan verlichten. Ik ben 15 jaar oud als ik aan de anticonceptiepil ga. Niet omdat ik seksueel actief ben, wel omdat de pijn in mijn baarmoeder me elke maand een paar dagen plat legt en dit op die leeftijd de enige oplossing lijkt te zijn.

Die jaren dat ik aan de pil ben, beweeg ik moeitelozer door de maandelijkse pijn heen. Het geeft rust, maar tegelijk voel ik dat er iets niet klopt. Op mijn 21e stop ik ermee, mijn intuïtie volgend, met als gevolg opnieuw heftige maandelijkse pijnen. Een vriendin adviseert me om Diclofenac aan te vragen bij de huisarts, een medicijn dat ik gemakkelijk krijg toegeschreven. Maar die zware medicijnen leggen me nog meer plat dan de pijn. Ook dat voelt niet als een weg naar verlichting, maar hoewel ik af en toe de term endometriose hoor, heb ik nog altijd het idee dat ik hiermee moet leren leven.

Het gekke is dat er maar weinig vrouwen zijn die me begrijpen. Bijna niemand kent de pijn die ik ervaar en endometriose is niet een aandoening die al bij velen bekend is eind jaren ‘90. Een spiraaltje lijkt een oplossing, maar ik zal de details besparen van de hel die dat met zich meebracht.

De terugkeer naar de natuur bracht ook een andere beweging met zich mee. Door me af te sluiten van een vaste baan en te vertrouwen dat het universum wel voor me zou zorgen, kwam ik in een constante staat van tekort terecht. Dat bracht schaamte met zich mee en schuldgevoelens dat ik niet wilde zijn zoals de anderen, maar dus ook niet wist hoe ik dan wel moest leven en in dat leven ook financieel goed voor mezelf moest zorgen. Die schuldgevoelens zorgden ervoor dat ik met een been in het ene leven en een been in het andere leven stond.

Toen ik afgelopen zomer een grote opdracht kwijtraakte (eentje die ik had aangenomen voor het geld) begon een nieuwe zoektocht: Wat als endometriose niet mijn grootste zwakte, maar mijn grootste kracht is.

Als je de holistische literatuur erop na slaat blijkt dat endometriose staat voor weggaan bij jezelf. Dat je veel geeft aan anderen, maar vergeet voor jezelf te zorgen. Maud Renard vertelt in Luisteren naar je baarmoeder dat bij endometriose de cellen van het endometriale type migreren. Dat betekent dat ze verhuizen naar delen in je lichaam waar ze niet horen. Migratie in algemene zin gaat over verplaatsen, over verhuizen naar een nieuwe plek. Renard trekt dit terug naar de migratie van volkeren die altijd met een reden vertrokken naar een andere plek. Met betrekking tot endometriose betekent dit dat de cellen zich niet prettig voelen op de plek waar ze zouden moeten zijn, de baarmoeder. Om dit proces om te keren gaat het erom dat je weer terugkeert naar huis, naar je ware essentie. Zodat jij weer voelt dat je thuis bent in je eigen leven en in je baarmoeder.

Christiane Beerlandt schrijft in De Sleutel tot Zelf-Bevrijding dat endometriose te maken heeft met zelftwijfel en je te veel laten leiden door wat anderen van je willen of voor je bedenken. “Je ruggengraat smelt weg als chocolade, omdat je het zoete in jezelf niet erkent. Je ervaart je eigen basis als flauw, je voelt je krachteloos en zonder een werkelijke stevige structuur in je leven.”

Zij stelt dat dit vaak na periodes van pijn en verdriet komt, wat endometriose in mijn ogen ook een vicieuze cirkel maakt. Juist door de maandelijks terugkerende pijn komt er verdriet naar boven en ga je twijfelen aan jezelf. Daardoor wordt je onzekerheid nog eens extra benadrukt en kom je niet tot de ware expressie van jezelf die wel degelijk in je zit, maar die je onderdrukt.

Nu ik richting de overgang ga en ik de laatste maanden weer steeds meer pijn ervaarde, kwam de vraag bij me op of ik dan toch niet een operatie moet hebben om mijn baarmoeder te laten verwijderen. Om gewoon van alles af te zijn.

Toch blijft het antwoord voor mij nog steeds een harde nee. Mijn werk gaat over het terugvinden van je ware essentie en daar volledig naar leven. Dat is waar endometriose over gaat en hoe meer ik dat begrijp, hoe groter mijn missie wordt om het niet alleen voor mezelf, maar voor alle vrouwen die worstelen met een aandoening in de baarmoeder te helpen om het leven te creëren dat het beste bij ze past.

Want deze aandoeningen ontstaan niet zomaar, ze ontstaan doordat we massaal leven in een wereld die niet gemaakt is voor vrouwen. En bij veel vrouwen komt die disbalans naar voren door aandoeningen in de baarmoeder. Wat we te doen hebben, is terugkeren naar wie we in essentie zijn. Naar leven volgens ons eigen ware ritme, bewegend met onze eigen cyclus, de cyclus van de seizoenen en de plek waar we wonen.