Op zoek naar Aurora, tot in India
Soms brengt een reis je verder dan de bestemming zelf. Je vertrekt met een duidelijk doel, maar onderweg blijkt dat vooral de ontmoetingen blijven nazinderen. Een zin, een blik, een gedeeld moment: ze kunnen iets wakker maken wat al langer in je leefde. Voor Lander Miro Vandenborre, auteur van Op zoek naar Aurora, werd een reis naar India zo’n spiegelmoment. Tussen missieposten, weeshuizen, kerken en treinsporen kwam dezelfde vraag opnieuw naar boven die ook door zijn boek heen loopt: waar vinden we betekenis, verbondenheid en richting in een wereld die vaak versnipperd aanvoelt? In dit persoonlijke reisverslag neemt hij ons mee naar India én naar de innerlijke zoektocht die daar onverwacht nieuwe woorden kreeg.
Samen met Marc Desmet, regionaal overste van de jezuïeten, journalist Leo De Bock, de laatste Vlaamse missionaris Aurel Brys, diaken en intussen priester Bastiaan Van Rooijen en studenten Emoa en Chloé maakte ik een bijzondere reis naar India. Ons doel was helder: de sporen opzoeken van het Ranchi-missionariswerk.
Ver moesten we niet zoeken. Dankbaarheid was overal. In scholen, ziekenhuizen, kerken en een universiteit werd zichtbaar hoe sterk het werk van de jezuïeten er nog altijd doorleeft. De lokale christenen zijn duidelijk niet vergeten hoe de missionarissen hun belangen verdedigden en tegelijk een geloof meebrachten dat een plaats kreeg binnen hun eigen adibasi-cultuur. Toch was het vooral een klein moment onderweg dat mij is bijgebleven.
We zijn allemaal broers
India, Krishor Nagar Boys Town, 2 februari 2026.
Na een hartverwarmend welkom, vele dansen en een kop koffie met koekjes in het weeshuis wandelen we terug naar de auto’s. Net voor ik wil instappen, hoor ik een jongen vanuit de verte “bye” roepen. Met goede hoop wandel ik naar hem en zijn vrienden toe. Ik vraag of ze Engels spreken.
“A little bit.”
Daarna stel ik een vraag die op dat moment eenvoudig lijkt: of ze elkaar als broers zien, omdat ze altijd samen zijn. Zijn antwoord is mij tot vandaag bijgebleven.
“Alle jongens hier, wij zijn allemaal broers.”
Even voel ik jaloezie. Ik, een westerse jongen met materieel gezien zoveel meer mogelijkheden, sta daar tegenover Indiase weeskinderen die iets lijken te kennen wat ik zelf nauwelijks ken: een gemeenschapsgevoel dat dieper gaat dan bloedbanden of vriendengroepjes. Geen losse individuen naast elkaar, maar tientallen jongens die zich samen voelen.
Bloom 5 is uit!
Litha: tijd om te schitteren
- >Interview met Ella-June Henrard: 'De grootste ceremonie is het leven zelf’
- >Litha: het hoogtepunt van de zomer
- >Rasti Rostelli en de kracht van het onderbewustzijn
- >Jupiterhoroscoop 2026-2027: waar mag jij groei en expansie verwachten in je leven?
- >12 tekenen van spirituele ontwikkeling volgens Edgar Cayce
- >Burn-out, depressie en verslaving: 5 stappen om te helen
De rijkdom van samenhorigheid
In India wordt religie niet alleen persoonlijk beleefd, maar ook massaal en samen. Die vorm van samenhorigheid voelt bij ons minder vertrouwd. Spiritualiteit leeft nog altijd, maar vaak individueler, stiller, zoekender. Misschien raakt het mij net daarom zo sterk.
Mijn boek Op zoek naar Aurora vertrekt vanuit diezelfde innerlijke zoektocht. Al van jongs af aan kan de vraag naar betekenis aan de oppervlakte komen. Wie ben ik? Waarom leef ik? Waar vind ik rust? En wat blijft er over wanneer de buitenwereld geen volledig antwoord geeft?
In India voelde ik hoe sterk die drang naar zingeving ook in mij leeft. Het klinkt bijna als een cliché, maar het besef hoeveel kansen ik in het Westen heb, maakte mij soms beschaamd. Tegelijk ontdekte ik iets anders: ook wanneer je basisbehoeften vervuld zijn, verdwijnt de vraag naar betekenis niet.
Of je nu jong of oud bent, geleerd of ongeleerd, arm of rijk: de zoektocht blijft.
Sterker nog, bij bepaalde Indiase gemeenschappen zag ik een vorm van culturele rijkdom die ik in België zelden ervaar. Een rijkdom die niet in bezit zit, maar in verbondenheid. In rituelen. In samen eten, samen vieren, samen dragen.
Terug op het perron
7 mei 2026, België.
The Eagles klinken in mijn oren. Voor mij ligt een grijs perron, tussen de treinsporen liggen lavastenen. Ik heb voortdurend het gevoel dat ik mensen voorbijloop in plaats van ontmoet. Het contrast met India is groot. Mijn gedachten dwalen af. Waar reis ik eigenlijk naartoe? Waar is thuis? Bij een persoon? Op een plek uit mijn jeugd? Of in de reflecties die ooit op papier belandden in mijn debuutroman?
Misschien kwam dat verhaal te vroeg. Misschien zou het er vandaag anders uitzien. Toch hoort ook dat erbij. Wat in het verleden ligt, mag op zijn plaats blijven. Je draagt het al mee in wie je geworden bent. De rails van je eigen treinspoor liggen daar. Sommige stukken blijven stevig. Andere mogen verroesten en uiteindelijk verdwijnen. Vergankelijkheid is geen ondergang. Nieuwe bezorgdheden dienen zich aan. Nieuwe mensen verschijnen. Oude bekenden blijven soms precies op het juiste moment aanwezig. Anderen laten sporen na op manieren die je pas later begrijpt.
Soms kunnen we een deel van het verleden restaureren. Soms laten we het beter liggen. Misschien bestaat groeien net uit die delicate balans tussen veranderen en aanvaarden. Moest ik daarvoor naar India reizen?
Blijkbaar wel.
Niemand staat zomaar op een perron
Niemand staat op een perron om nergens heen te gaan. Sommigen kijken toe hoe anderen vertrekken. Sommigen stappen zelf op zonder goed te weten waarom. De meesten willen het antwoord misschien liever niet kennen. Toch vraagt de zoektocht naar betekenis iets anders. Om te weten waar we naartoe gaan, moeten we durven kijken naar waar we vandaan komen. Soms moeten we diep in onszelf graven. Wat je daar aantreft, kan wonderlijk zijn. Pijnlijk ook. Schoonheid en zinloosheid liggen soms dichter bij elkaar dan we willen toegeven.
Daarom zoeken we verder. Naar richting. Naar verbondenheid. Naar een plaats waar iets in ons tot rust kan komen. Naar Aurora, misschien. In alles. En soms, onverwacht, ook in India.
Over Lander Vandenborre
Met een nieuwsgierige en empathische blik stapt Lander Vandenborre de wereld tegemoet op zoek naar verwondering en ontroering. Als student geneeskunde hoopt hij later nuttig en zinvol werk te kunnen verrichten in de gezondheidszorg, meer bepaald de psychiatrie. Muziek en schrijven zijn voor hem een manier om de wirwar aan vragen die hij heeft bloot te leggen. Meditatie en filosofie bieden hem een houvast in zijn zoektocht naar het ultieme; dat wat altijd al in zijn totaliteit aanwezig was. Zijn favoriete quote luidt dan ook: ‘Wake up to the perfection that’s always already the case’.
In de Bloom Shop
+2500 new age artikelen in stock
Vond je dit een boeiend artikel en wil je meer artikelen?
Abonneer je nu en ontvang één jaar lang alle edities van Bloom. Bespaar €40,80,- en geniet tal van voordelen.
Word nu Bloom’er
-
>
8 inspirerende Bloom-edities per jaar, thuis of digitaal
-
>
onbeperkt toegang tot alle exclusieve Bloom+ artikels en online content
-
>
ontvang een gratis toegangsticket voor een Bloom Fair naar keuze
-
>
bereken en bewaar je persoonlijke geboortehoroscoop, inclusief diepgaande duidingen
-
>
ontvang exclusieve themahoroscopen zoals je Jaarhoroscoop, Ascendanthoroscoop en Chinese Horoscoop
-
>
geniet van ledenkortingen in de Bloom Shop
Reacties
Een account is verplicht om te reageren. Log in of registreer je nu
Inloggen / registreren